εναρκτήριο λάκτισμα= δίνω το έναυσμα

Advertisements

Φαντάζομαι ο καθ’ ένας από μας θα έχει αναρωτηθεί κάποια στιγμή τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος. Για τον κάθε άνθρωπο η έννοια της ευτυχίας είναι διαφορετική. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ευτυχία πηγάζει από την πραγματοποίηση των προσωπικών ονείρων, των φιλοδοξιών, των επιθιμιών τα οποία αλλάζουν με τον καιρό καθώς μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και σκεφτόμαστε διαφορετικά. Είναι φανερό ότι το είδος των συγκινήσεων, η ποιότητα της ευτυχίας εξαρτάται από τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Κάποιος θα μπορούσε να πει πως ευτυχία είναι να έχεις πολλά λευτά και να ζείς μια άνετη ζωή, αν και έχουμε αρκετά παραδείγματα από πλούσιους και διάσημους που δεν ήταν ποτέ ευτυχισμένοι. Για ένα μικρό παιδί π.χ. ευτυχία θα μπορούσε να είναι απλά ένα καινούργιο παιχνίδι ή η αγάπη και το ενδιαφέρον των γονιών του. Την ευτυχία την ζούμε μέσα από τον έρωτα, όταν νιώθουμε την μαγεία της φύσης, όταν έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπούν. Κάθε άνθρωπος λοιπόν αναζητώντας την ευτυχία ακολουθεί το δικό του δρόμο. Άλλος αναζητεί την ευτυχία στα υλικά αγαθά, στις διασκεδάσεις, στις σωματικές απολαύσεις, στον πλούτο, στη δύναμη κι άλλοι στις πνευματικές συγκινύσεις στον αγώνα για καλύτερη και πιο ποιοτική ζωή, στο να γίνεται καλύτερος άνθρωπος. Και αυτός πρέπει να είναι ο στόχος όλων μας, να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, δραστήριοι και δημιουργικοί, να μην αρκόμαστε στα απλά και συνηθισμένα γιατί έτσι θα πλήξουμε και δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ευτυχισμένοι.

Η ευτυχία μέσα από τα τραγούδια:

» Ότι ζήσαμε, πια είναι σχήμα κλειστό ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο

έτσι είναι γραφτό, η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να ‘ρθεί «

Μανώλης Φάμελλος – Η ευτυχία είναι αυτό

«Τα σκεπάσματα είναι κρύα
κοιταζόμαστε βουβά
ο,τι απόμεινε απ’ την ευτυχία
ξεψυχάει στα σκοτεινά»

Παντελής Ροδοστόλγου – Ότι απόμεινε απ την ευτυχία

Επίσης:

«Τι θα πει ευτυχία; Να ζείς όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.»

«Ευτυχία θα πει να κάνεις το χρέος σου. Κι όσο πιο δύσκολο το χρέος, τόσο πιο μεγάλη η ευτυχία.»

Καζαντζάκης

Του αγίου Βαλεντίνου σήμερα, μέρα αφιερωμένη στους ερωτευμένους, για τους ελεύθερους απ’ τις χειρότερες μέρες, αλήθεια για εμας τους ελεύθερους μια μέρα δεν μας έχουν αφιερώσει. Χάλια ο καιρός εδώ στη Θεσσαλονίκη,  στο σπίτι πάλι θα τη βγάλω μου φαίνεται….

peri-istorias.jpg

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αντιγράφω από τoν typos.com.cy

<<Ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου Λευτέρης Χριστοφόρου, εξέφρασε την άποψη πως η απευκταία εικόνα απόκτησης ιδιόκτητης κατοικίας, που επικρατεί στις μεγαλουπόλεις του εξωτερικού, έχει εμφιλοχωρήσει ανενόχλητα στην Κύπρο με αποτέλεσμα ο μέσος πολίτης να οδηγείται με αιματηρές θυσίες στην απόκτηση ενός μικρού διαμερίσματος.

Περαιτέρω διευκρίνισε ότι για ένα διαμέρισμα κόστους περίπου 100.000 λιρών, ο ΦΠΑ είναι 15.000 λίρες, τα μεταβιβαστικά τέλη είναι 5.500 λίρες ενώ τέλη για το διαμέρισμα εισπράττουν οι ημικρατικοί οργανισμοί και η τοπική αυτοδιοίκηση.>>

«Ωραίο κράτος έχουμε, να δουλεύεις μια ζωή για να ξεχρεώσεις τα χρέη από το διαμέρισμα και κατά τ’ άλλα να συντηρείς και οικογένεια, να κάνεις όνειρα για το μέλλον…»

i-psixi-toy-party.jpg

Ο Μανώλης Φάμελλος επιστρέφει με νέα δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Η ψυχή του πάρτυ». Με τα 12 νέα τραγούδια ο  καλλιτέχνης, με το δικό του τρόπο θίγει θέματα που δεν έχει ασχοληθεί ξανά, δεν επαναλαμβάνεται δηλαδή, θέματα που χαρακτηρίζουν την σημερινή Ελληνική κοινωνία (Ο κύριος Κου., Η Λουλουδού, Το μεγάλο χωριό, το γκομενάκι μου, σκοτεινή πόλη, στο δικό του κόσμο) αλλά και προσωπικές του εμπειρίες (τι παραμύθι να σου πώ, η ψυχή του πάρτυ, μια παγωμένη καρδιά, φέτος δεν κατάλαβα καλοκαίρι, σε περίμενα) που παρόλα αυτά όλοι έχουμε ζήσει κάποια στιγμή. Ο στίχος είναι γενικά λιγότερο «ποιητικός» σε σχέση με τις προηγούμενες δουλείες του αλλά πάντα λυρικός και η μουσική κινείται στο ίδιο προσωπικό του στυλ με ωραίες μελωδίες και καλή ενορχήστρωση. Αγαπημένο τραγούδι του δίσκου είναι η λουλουδού για την οποία ο δημιουργός αναφέρει:
«Η λουλουδου ειναι μια φανερά ξεθωριασμένη κύρια επαγγελματίας χρόνια του είδους που παρατηρούσα ενα βράδυ πριν χρόνια στην Θεσσαλονίκη επισης ,σε ενα περιθωριακό ΚΥΝΟΛΑΙΚΟ κέντρο οπου με τραβούσαν να πάω κι ας έκλαιγα. βαρέθηκα το πρόγραμμα και φανταζόμουνα την ζωή της. πως θα ήταν κάποτε ερωμένη του αφεντικού λέει κι αυτος χαριστικά την φροντίζει ακομα με τον τρόπο του , πως θα ειχε ενα παιδί απο εναν άλλο άντρα κι αλλα δακρύβρεχτα.
πάντως ειναι αστείο που πήρα εγω τον πρώτο ρόλο μπορει να νιωθω και λιγο λούλουδου πολλές φορες .
α να μην ξεχάσω πως ηθελα το τραγουδι να θίγει μια κατάσταση συναισθηματικά μονο χωρίς να κανει ανοιχτά κριτική και να ειναι δεικτικό. ετσι μου λέει περισσότερα»

Απόσπασμα από τη ΛΟΥΛΟΥΔΟΥ

«Είμαι μια λουλουδού χρόνια πλάι στην πίστα
Γέρνω από τη νύστα και κοιτάζω αλλού
Σάββατο του χαμού με δυο πιάτα κρύα
Πλούσια πελατεία τρέχει η λουλουδού
Κι η ορχήστρα παίζει τα λερωμένα τ’ άπλυτα
Ανέβα στο τραπέζι κούκλα μου γλυκιά
Η ορχήστρα παίζει και ο μήνας έχει εννιά
Κι εγώ μια λουλουδού με σβησμένα μάτια»

Να αναφέρω επίσης οτι το CD πλαισιώνεται με τα πολύ ωραία σκίτσα του Κωστή Βήχου.


130905e.jpg